بدون استثنا /۱۳۹۰

کتاب بدون استثنا در برگیرنده عکس های نمایشگاهی گروهی هنرجویان دوره دیجیتال مرکز آموزش سروش است که به مربی گری کیارنگ علایی در سال ۱۳۹۰ برگزار شده و نشر آهنگ قلم اقدام به انتشار آن نموده است.

این کتاب که در دو بخش تک عکس و مجموعه عکس منتشر شده؛ تجربه های عکاسانه هنرجویانی چون: عماد انوشیروانی، نگار شادمان، بهشته ذبحی، هدیه خزایی، مهدی کمیلی، فرشته طلوع، آلاله انصاری و سحر سقا می باشد.

کیارنگ علایی در مقدمه ای تحت عنوان «روزنه ای به غربت خودمان» پیرامون کتاب و محتوایش آورده است:

“سالها پیش در کتابی خواندم که ویم وندرس (فیلمساز بزرگ آلمانی) ایده ها و پیرنگهای تولید یک اثر هنری را به ارواحی سرگردان که در مقطعی از زندگی گرداگرد ذهن ما می چرخند تشبیه کرده بود. این تشبیه ما را به چرخه دشوار تبدیل فکر به عکس سوق می دهد و مسیر ذهنی خاصی که عکس ها می توانند در پشت صحنه تولیدشان سپری کرده باشند.
سخت ترین کار جهان این است که خود را کشف کنیم. روزنه ای کوچک ایجاد کنیم به درون خودمان، بلغزیم در روحمان و آن گاه مکاشفه ای غریب را در خود آغاز کنیم. عکس ها در آرمانی ترین حالت خود چنین وظیفه ای را بر دوش می کشند و روزنه هایی هستند به حیات خلوت عکاسانشان.

از لحظه ای که یک فکر مهم و کنگ در ذهن عکاسی شکل می گیرد تا پروراندن و تولید ایده و سپس لحظه اجرا یا لحظه پیدا کردن صحنه ای مستند که کمابیش معادل تصویری آن فکر اولیه و ذهنیت ما باشد؛ دوران گذاری در عکاس شکل می گیرد که بی شباهت به یک آبستنی نیست! به قول آندری تارکوفسکی شکل پذیری روحمان است که آن را منحصر به فرد میکند. در حقیقت این تنها روح است که درباره طول دوره آبستنی پنهان آن فکر اولیه تصمیم می گیرد. دورانی که با نگاه خودآگاه قابل درک و مشاهده نیست.

این کتاب حاصل همت و صبوری فراوان هنرجویان دوره دیجیتال مرکز آموزش سروش در ترم پاییز ۱۳۹۰ است و نهایت تلاش من بر این بوده تا هنرجویان بتوانند در عکاسی به « فردیت » ی شایسته و ملموس دست یابند. عکسهایشان ادا و اطوار نباشد و کوشش کنند تلقی های شخصیشان را از زندگی عکاسی کنند. این تلاش حتی اگر به صورت آرمانی در همه عکس ها محقق نشده باشد اما گذرگاهی است برای نزدیکی به خویشتن …”

کتاب بدون استثنا در قطع خشتی با جلد شمیز و در ۵۰ صفحه مصور به چاپ رسیده است.