گذرگاه خورشید دربرگیرنده عکس های میترا محاسنی است که در سال ۱۳۹۰ در نمایشگاه عکسی به همین عنوان در گالری گلستان به نمایش درآمده اند و در سال ۱۳۹۲ در قالب کتاب به چاپ رسیده است.

محاسنی در قالب یادداشتی کوتاه میگوید:

“این عکس ها در ادامه جستجوهای همیشگی من در شهر تهران است.
مجموعه تصاویر این نمایشگاه نشانه هایی است از زندگی ساده و آرام مردم این شهر که روی زمین زندگی می کردند. آنها رفتند، اما آنهایی که ماندند در غربت برج ها و اتوبان ها گم شدند.”

امیر اثباتی در ابتدای این مجلد پیرامون عکس های محاسنی می گوید:

“… میترا محاسنی اما می ایستد، مینگرد و تصویری را ثبت می کند که شاید آخرین تصویر باشد. آخرین تصویر پنجره ای که شاید پشت آن هنوز اتاقی برجاست و روی دیوارش تصویری ساده و ابتدایی نقاشی شده و طاقچه ای دارد که او پیش از این نمونه هایش را عکاسی کرده و به ما نشان داده. پس بیهوده است بار دیگر وارد خانه ای شود که رو به ویرانی است و نمی شود عکس ها هم نتوانسته اند- جلوی نابودی اش را بگیرد. یادمان باشد اما که این سرنوشت محتوم خانه نیست.
ما، تک تک ما با بی تفاوتی مان در این هلاکت و ویرانی شرم آور نقش داریم و مقصریم.
عنوان « گذرگاه خورشید » کنایه ی تلخی است برای پنجره هایی که دیگر نوری از آنها عبور نمی کند. اصلا اثری از درخشش آفتاب نیست. تقریبا در همه ی عکس های هوا ابری به نظر می رسد یا پنجره و دیوار در سایه قرار دارد. انتخاب این وضعیت نوری و پردازش ظریف ترکیب های رنگی نرم و آرام و غنی، میترا محاسنی را موفق می کند تا با آشکار ساختن روح و جان فرسوده ی بافت در حال پوسیدگی موضوع عکس هایش، به آن تناقض هنرمندانه دست یابد.
نمایش زیبای ویرانی و نابودی این میزان از توانایی و تسلط بر ابزار بیان و زبان عکاسی انتظاری است که باید از او با سال ها پیشینه و تجربه داشت و به سادگی برآورده می شود و امتیاز ویژه ای برای او نیست. آن چه به این مجموعه اعتبار می بخشد آوای بی صدای سوگواری عمیقی است بر از دست رفتن زیبایی ها و خاطرات و قصه هایی که پشت هر پنجره قدیمی در هر عکس شنیده می شود ، اگر بخواهیم بشنویم.”