سین هستی /داریوش محمدخانی /۱۳۸۳

کتاب سین هستی دربرگیرنده عکس های داریوش محمدخانی است که در سال ۱۳۸۳ نشر کاوش قلم آن را منتشر نموده است.

داریوش محمدخانی در بخشی از مطلب تاملی در باب عکسها که پیرامون محتوای کتاب در صفحات آغازین آن درج نموده آورده است:

“…عنصر بـصری خاصی که در این مجموعه آمده ، دسـت خود عکاس ( یاچیزی مانند سایه یا نقشی انتخابی در جهت بیان گفتمان تصویری ) به عنوان خودنگاری است – همیشه دوست داشتم به عنوان یک عکاس ، عکسی از خود داشته باشم – اما لذت دیدن کمپوزسیون پشت ویزور راهم از دسـت ندهم . شـایـد بـخاطر این زیاده خواهی هیچگاه یک عکس پرتره خوب یا یک آلبـوم عکس شخصی در طول زندگی حـرفه ایم ندارم ، بنابراین دسـت یا سایه خود را بـه عنوان یک نوع خودنگاری و یک زبـان ویژه بصری و بین المللی انتخاب کردم . ناگفته نماند که عکسهایی هم از عکاسان ایرانی نظیر استاد عزیزم آقای سیف ا … صمدیان و آقای محسـن راسـتانی و همچنین عکاسان خارجی ( که تعدادی عکس از آنها در این مقدمه همراه بازیر نویس آمده ) نیز راهنمای دید من بوده اند که البته نه برای قیاس بـلکـه بـخاطر چگونگی پیمودن مسیر این نوع عکاسی، در این مجموعه آورده ام و شاید برای نوآموزان عکاسی جالب باشد.
این عکاسان از عنصر دست، چه دست خود و یا دست دیگران و یا سایه خود به طرز رمز گونه واسرار آمیز استفاده کرده اند…

…وقتیکه تصمیم برای چاپ عکسها در این مجموعه گرفتم علاوه بر خود نگاری ، متوجه شدم که شمای یک گفتمان تاریخی از عناصر بصری موجود ذهنی وعینی بوجود آمده . بنابراین چیدمان عکسها در کتاب بر اساس آفرینش آدم و تاریخ ایران به صورت سمبلیک وصد البـتـه بـا دخالت نوع خاطرات و پرورش ( داستان های تاریخی شنیده شده در ذهنم ) بوده است ، سعی کرده ام مانند یک راوی ، داستان تاریخی را بـه زبـان تصویری در عکسـهـا بـه نمایش در آورم ، ناگفته نماند که که این نوع عکاسی سیر تاریخی به صورت رئال را ندارد و در واقع شمائی از وقایع سمبلیک است.در پایان این کتاب شماره عکس ( که همان شماره صفحه است و نام عکس آمده ؛ انتخاب نامها نیز بر اساس روایت عکسها در مجموع می باشد…”

این کتاب در قطع خشتی به صورت سیاه و سفید در ۵۶ صفحه منتشر شده است.